که در آواره خراب منی

تو ز دیوان بی کرانۀ صبح

غزل سرخ آفتاب منی

تویی آن گنج بی نهایت عشق

خوشتر آن کز غم تو جان بازم

برو ای جان که خود حجاب منی

تو حدیث تجسم آبی