ای دوست تو دانی و خدایت

درمشرب عاشقان نبرده است

عیش سره صرفه از بلایت

جانم بلب از پی نگاهی است

چون دست نمیدهد که گاهی

آیم چو سگانت از قفایت

از آتش دل همی گدازم