کی مرغ دل مرا بود راه

اندر دل تیره شب ضحا را

جز در دهنت که دید گیرند

از لعل و درر می گوا را

ره نیست باین چمن صبا را

اسرار نبوده است چون بار

در حضرت پادشه گدا را