بر باد دفتر و سرو دستار خویش را

هرکس که برد لذت تیر تو مرهمی

نگذاشت زخم سینه افکار خویش را

زاهد مگر خرام تو دیدی که داده است

اسرار آن و حسن ز بس گشته نقش دل

اسرار خوانده زین سبب اسرار خویش را