اسرار آن و حسن ز بس گشته نقش دل

نگذاشت زخم سینه افکار خویش را

زاهد مگر خرام تو دیدی که داده است

بر باد دفتر و سرو دستار خویش را

اسرار خوانده زین سبب اسرار خویش را