مرا بدولت فقر آن دلیل روشن بس

اگرچه مثل هلال است پیکر فقرا

گرت هوا است که عین الحیوه ظلمت چیست

سواد دیده در آن خاک معبر فقرا

که فخر میکند از فقر سرور فقرا

بود چو فقر سیه کردن خودی ز وجود

چو خال گونه بود زیب و زیور فقرا