عمر بگذشت و نگاهی بر من مسکین نکرد

چرخ در دوران ما افسرده کرد اطفال را

نغمه ام زاری دل شربم ز خوناب جگر

بین ببزم کامرانی باده قوال را

جان من آخر نه انجامی بود اهمال را

هرچه پیش آید زیار اسرار نبود شکوه

سوی ما نبود گذاری طایر اقبال را