بسوی جویبار دل ره از عین بقا بگشا

درون درد پردردی بده کاید عذابش عذب

ببند این دیده بدبین ما چشم صفا بگشا

از این ناصاف آب در گذر افزود سوز جان

پرافشان در هوایت طایران و مرغ دل دربند

پر و بال دلم در آن فضای جان فزا بگشا

ز پیچ و تاب راه عشق اندر وادی حیرت