باشدمرا از خود تله کرمم تنم بر خود پله

گویددل بگسیخته منصورم این دارمن است

آنجا که هستی حق است هستی کل مستغرق است

جائی که نورمطلق است کی جای اظهارمن است

نبود مرا از وی گله دوری زپندار من است

هرجا نظر انداختم جز او کسی نشناختم

زاغیار تا پرداختم دل را همه یارمن است