دلت چو واقف اسرار و نکته دان باشد

شبی که جای بر آن خاک آستانم نیست

بگوشه قفسش خوگرفتهام چندان

که گر رهاکندم ذوق آشیانم نیست

چه غم بساحت قرب تو گر بیانم نیست