زان روز طرب یاد که از غنچه دهانی

آن شاه که گاهی نظری سوی گدا داشت

یارب ز سرم سایه لطفش ز چه وا داشت

پیغام بدل سوخته باد صبا داشت

آراست چو فراش قضا بزم تنعم

از خوان طرب خون جگر قسمت ما داشت