آراست چو فراش قضا بزم تنعم

یارب ز سرم سایه لطفش ز چه وا داشت

زان روز طرب یاد که از غنچه دهانی

پیغام بدل سوخته باد صبا داشت

از خوان طرب خون جگر قسمت ما داشت

روزی که زدندی همگی ساغر عشرت

ساقی ازل بهره ما جام بلا داشت