یک بوسه بما ده بزکواه از لب قندت

دارد سر یغما شد من غمزه شوخت

اینک دل و جانی اگر این هست پسندت

تا دفع عوارض بشود زان گل عارض

ناصح چه دهی پند باسرار ز عشقش

او نیست از آنها که دهد گوش به پندت