که غم ها برد می چودوران گرفت

ز پیکان او یافت حظی دلم را

که گفتی که خطش ز پیکان گرفت

بدوران مخور غم به دور آن می آر

چه خواهد دگر شحنه غم زمانه

اگر نیم جان بود جانان گرفت

دلی داشتم بود غمخوار جان