زانکه عمری شدکه درخوابست و بیداریش نیست

باز یار بیوفای ما سر یاریش نیست

ذره آن ماه مهر آسا وفادریش نیست

بخت من درخواب گویاروی زیبای تو دید

مردآیادر قفس یا با خیالت خوگرفت

مرغ دل کومدتی شد ناله و زاریش نیست

ما و دل بودیم کو اندیشه ما داشتی