تکیه بر دل داده مژگانش ز بیداری چشم

مرغ دل کومدتی شد ناله و زاریش نیست

ما و دل بودیم کو اندیشه ما داشتی

لیک صدفریاد کآن هم تاب غمخواریش نیست

آری آری بیش ازاین تاب پرستاریش نیست

ترسم از بس چشم من خون از مژه جاری کنی

مردمان گویند یارت بیمی از یاریش نیست