عبیر و عنبر سارا کجا و زلف جادویت

دل دیوانهام ملک ملامت را مسخر کرد

طریق مملکت گیری دلم آموخت ز ابرویت

شمیم مشک تا تاری چه باشد پیش آن کاکل

ز تار موی شبرنگت نموده تیره روز ما

بفرما تا برافروزد فروغی شعله رویت

دل افسرده ای اسرار زین زهد ریا دارد