من آن سیمرغ کوه قاف عشقم

کز آن جمله یکی گردون دون است

شدیم از شهر بند عقل بیرون

کنون ماوای ما ملک جنون است

که عنقای خرد پیشم زبون است

جهان چون نقطه بین در مرکز دل

دو کون و یونس دل بطن نون است