افکندیم از پا به یکی غمزه و رفتی

خونخواره وشی شیوه چشمان سیاهت

خونم بخور و غم مخور از پرسش محشر

طفلی و ملایک ننویسند گناهت

باز آ که بود دیده امید براهت

این جان بودت کشور و دل باشدت اورنگ

کاکل بسرت افسر و از غمزه سپاهت