آتش آن نیست که در وادی ایمن زدهاند

رو بصدق آر که سر منزل درویشان است

آن مغاکی که بود کوی خموشان نامش

دانی البته که او محفل درویشان است

آتش آنست که اندر دل درویشان است

باید اسرار گهر سفت و درر بهر نثار

که نه هر سنگ و گلی قابل درویشانست