زاهد چه دهی پند که ما از می لعلش

از نیم نگاهی دل ما شاد توان کرد

رخش ستم این قدر نباید که بتازی

گیرم که بما این همه بیداد توان کرد

نی همچو خرابیم که آباد توان کرد

ای آن که بدست تو سررشته خلقی است

یک رشته به پا طایری آزاد توان کرد