بعمرم گر پرافشاندم همان در وقت بسمل بود

ترادوشینه بر لب جام و غیر اندر مقابل بود

مرا از رشک بر لب جان و می خونابه دل بود

ز کنج بیضه تا رفتم پرم در دام افتادم

بگشتم صفحه روی زمین هر خطه پیمودم

بغیر از نقش زیبای تو یکسر نقش باطل بود

همانا از تو نوری تافت بر آدم که شد مسجود