که عرض حال گدا پیش پادشاه دهد

به محفلی که تو ای چون منی که راه دهد

ز خلق بر درت ای شه پناه آوردم

اگر تو نیز برانی که ام پناه دهد

فتاده باز بشوخی و شی سر و کارم