ز خلق بر درت ای شه پناه آوردم

به محفلی که تو ای چون منی که راه دهد

که عرض حال گدا پیش پادشاه دهد

اگر تو نیز برانی که ام پناه دهد

فتاده باز بشوخی و شی سر و کارم

که ملک عقل بیغما ز یک نگاه دهد