نمودندازمی لعلش مخمر طینت آدم

ز شوق قداو ز اشک صنوبر جویباری شد

نمی یم دید از بحرغمش خون دردلش زدموج

زسوزش کوه را داغی رسید و لاله زاری شد

از آن می چون عجین شدخاک هرگل گلعذاری شد

چوبست از سبزه خط بر رخش پیرایه آن نوگل

طراوت میچکید ازسبزهاش باغ وبهاری شد