بروی گلرخان نقشی نشست ابروی یاری شد

چوبست از سبزه خط بر رخش پیرایه آن نوگل

طراوت میچکید ازسبزهاش باغ وبهاری شد

زچوگانش که شدگوی خمش سرهای جانبازان

چو زلفش شانه زد باد صبازان عنبر افشان باشد

وزید از تا مویش نفخه مشک تتاری شد

ز بهرآنکه دست نارسایانرا کند کوته