جوانا مبر جور ز اندازه ترسم

جهان گیرئی کز سیاهی برآید

هر افسون و نیرنگ کآید ببابل

چو افتاده ما را که کام دگرها

تعلل چرا چون علاج دل ما

به هر سوست گوش امیدم که شاید