دهد جانرا بباد اسرار اگر باد سحرگاهی

چه شد ساقی که باری گردشی در ساغر اندازد

چو ما را آتشین رویت گلستان ارم باشد

خلیل آسا دلم خود را بروی آذر اندازد

ز روی شاهد اسرار آن برقع براندازد