یکسو آویخته از طره چو زهاد حنک

جلوه گر چون بخرامی تو بود ذکر ملک

بهر پاس تو زهر چشم یدالله معک

یک طرف ریخته از بی گنهان خون و ز مکر

من دریغ آیدم آلوده شود دامن تو

زاهدا از در میخانه برو دور ترک

گر تو با سرو قدان رخش ملاحت تازی