گو نگهتی ز گیسوی مشکین او صبا

وی طلعت تو صورت باغ و بهار دل

افکنده عقد زلف تو در کار جان گره

در طره تو تیره شده روزگار دل

کز حد گذشت بر سر ره انتظار دل

نی از وصال خرم و نی از فراق خوش

افتادهام بورطه حیرت ز کار دل