که رخت بندم و ترک دیار و یار کنم

ببزم غیر مکش می روا مدار که من

مدام بی تو بخون جگر مدار کنم

بآن رسیده ز جور سپهر و کینه غیر

کنون که ناشده طوفان بیار خاک رهش

که بلکه چاره این چشم اشکبار کنم

جفا مبر ز حد اندیشه کن از آن روزی