کنون که ناشده طوفان بیار خاک رهش

مدام بی تو بخون جگر مدار کنم

بآن رسیده ز جور سپهر و کینه غیر

که رخت بندم و ترک دیار و یار کنم

که بلکه چاره این چشم اشکبار کنم

جفا مبر ز حد اندیشه کن از آن روزی

که داوری بتو در نزد کردگار کنم