که داوری بتو در نزد کردگار کنم

کنون که ناشده طوفان بیار خاک رهش

که بلکه چاره این چشم اشکبار کنم

جفا مبر ز حد اندیشه کن از آن روزی

نصیب ما نشد ای دوست کنج دامت هم

نه آشیان نه قفس کاندران قرار کنم

عجب مدار گرت نغمه سنج شد اسرار