بمیخانه نهم پا دست در دست سبو باشم

هوای آن بود بر سر که گیرم گلرخی در بر

بروی سبزه ساغر زنم بر طرف جوباشم

برآنم تا شود چنگم هم آواز ونیم دمساز

ز شوق قد او شد اشک طوبی جویبار خلد

همین تنها نه من عمریست کاندر آرزو باشم

مراراندن ز باغ ای باغبان ز انصاف بیرونست