بزیر تیغ تو اسرار کشته شد صدبار

من آن نیم که دمی بر پرم از آن لب بام

بپای خویش ترا صید پیش میآید

چه حاجت است که دیگر بگسترانی دام

بروی مرده چه شمشیر میکشی ز نیام