هر خم زلف که بر گونه گلگونی بود

بود دستم بدل خویش که بیدار شدم

آب هر روی جمیلی و جمالش نم و یم

عکس او بود هر آنی که بدویار شدم

دام صیاد ازل بود گرفتار شدم

شیشه باده بده تا شکنم شیشه نام

بیخودم کن که ملول از سرودستار شدم