در بر ماه ببین آینه و آب جدار

تا یکی ای دل دیوانه بهر سو تک و دو

این همه عکس که آغازی وانجامش نیست

از فروغ رخ آن مهر بود یک پرتو

که چسان خود متفنن شود از یک خورضو

گوشه ابروئی از گوشه برقع بنمود

آسمان را که همی چرخ زنان شد در دور