درد نوشان سماوی ترا آمده جام

که چسان خود متفنن شود از یک خورضو

گوشه ابروئی از گوشه برقع بنمود

آسمان را که همی چرخ زنان شد در دور

که بود باز از این فخر دهان مه نو

می خور اسرار و از این خواب گران شو بیدار

حاصل عمر خود اندوز که شد وقت درو