بحاجبیک بان صار بعض صرعاکی

ز آهوان نه همین صید اهل دل کردی

سلبت مهجه اهل التقی و لثنا کی

امام شهر بمحراب خود بخود گویاست

همین نه ماه گرفت از فروغ مهر رخت

ذکاء یقتبس النور من محیاکی

ز تار زلف دو تا گر مرا شب تاری است