گل مراد برآید مرا توچون ببر آئی

فدع یودع یا دمع طرفی الباکی

صبا ز دیده دل گویمت چسان هیهات

وهل اعبر یالروح عنک حاشاکی

اشم نکهته و رد التثم فآکی

اگرچه ورد زبان ورد سوسن و سمن است

فانت قصد ضمیری و کل اسماکی