ز سر گرانی زلف ار به کلبه ای نخرامی

بپاسبان حرم از ره ثواب بگوئید

که تا بکی بنشیند کبوتری لب بامی

بیاد خسته دلی ده بباد نفخه زلفی

خدای را سوی صیاد عرض حال بدارید

که چند مرغ اسیری بود به گوشه دامی

چه خوش بود که ببینم شبی به خلوت اسرار