که بتها است در آستینم نهان

که دستار تقوی ز سرافکنم

ز پاکنده نام را بشکنم

ملولم از این خرقه و طیلسان

تو بنمای آن چهره آتشین

که آتش فتد در بت و آستین

چه آتش که از خود ستاند مرا