که آتش فتد در بت و آستین

ملولم از این خرقه و طیلسان

که بتها است در آستینم نهان

تو بنمای آن چهره آتشین

چه آتش که از خود ستاند مرا

نه از غیر تنها رهاند مرا

ز وحدت دلا تا کی اندر شکی