او بهاری نیست کو را دی رسد

این نیستان آب ز آتش می خورد

تازه گردد ز آتشی کز وی رسد

تا ابد از دوست سبز و تازه ایم

لا شویم از کل شیی هالک

چون هلاک و آفت اندر شیء رسد

هر کی او ناچیز شد او چیز شد