ژنده پوشی پدید شد آندم

گاه انده نباشدش محنت

هرچه فرزانه بود آن ایام

کرد اندیشه ولی بدخام

گفت بنویس بگذرد این هم

شاه را این سخن فتاد پسند

چون شکرخنده از لب چون قند