رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد...

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آن که دوست ترش داشته به آن برسد

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری

که هق! هق!... تو مبادا به گوششان برسد