مرا غروب تو صد سال پیرتر کرده است

دو ساعتی که به اندازه ی دو سال گذشت

(۳)

تمام عمر من انگار در غم و درد است

تمام خاطره ها پیش روی چشم منند

زبان گشوده به تکرار: او چه نامرد است

-بیا و پاره کن این نامه را نمی بینی؟