با این ردیف و قافیه های اجق وجق

هر وقت حرف می زدی و سرخ می شدی...

هر وقت می نشستی به پیشانی ات عرق...

من با زبان شاعری حرف می زنم

این بار از غزل کاش بشنوی

دیگر دلم به این همه غم نیست مستحق

من رفتنی شده، تو زبان باز کرده ای