شعر از دست واژه ها خسته است بغض راه گلوم را بسته است

دفترم دشت و واژه ها آهو...گفتم آهو و ناگهان بانو...

شاعری در قطار قم - مشهد چای می خوردو زیر لب می گفت:

شک ندارم که زندگی یعنی، طعم سوهان و زعفران بانو

بغض یعنی که حرف هایم را از نگاهم خودت بخوان بانو

این غزل گریه ها که می بینی آن شعر است، شعر آیینی

زنده ام با همین جهان بینی، ای جهان من ای جهان بانو!