جلوه مکن جمالت مگشای پر و بالت

از نور کبریایی چون مستنیر باشد

عرضه گری رها کن ای خواجه خویش لا کن

تا ذره وجودت شمس منیر باشد

تا با پر خدایی جان مستطیر باشد

بربند پنج حس را زین سیل های تیره

تا عقل کل ز شش سو بر تو مطیر باشد